മീര

“ഏറ്റവും അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന നിമിഷം അകലേണ്ടി വരുന്നത്
ആരും കാണാതെ പോവുന്ന യുദ്ധങ്ങളിൽ ഏറ്റവും യാതന നിറഞ്ഞതാണ്”

“ഈ നിമിഷംവരെ നിനക്കറിയില്ല എന്നുറപ്പുണ്ട്
ഞാനെന്തിനാണ് നിന്നിൽ നിന്നും അകന്നതെന്ന്.
ഒരിക്കലും നിന്നിൽ നിന്നും അകലാൻ കഴിയില്ല എന്ന്
വിധി എന്റെ മുന്നിൽ തോന്നിച്ച നിമിഷം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആ നിമിഷം തന്നെ
നീയെന്നെ അകറ്റിയത് കൊണ്ട്….
അത് നീ മനഃപൂർവം ചെയ്യുന്നതായി
തോന്നിയത് കൊണ്ട് മാത്രം!!”

“ഞാൻ മൗനത്തിൽ അലിയിച്ച വാക്കുകളുടെ എണ്ണമെടുത്താൽ
ആകാശത്തിൽ മിന്നിമറയുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെക്കാളേറെ
സമുദ്രം നെഞ്ചിലേറ്റുന്ന തിരകളേക്കാളുമേറെ”
#മീര

“നീ ഇങ്ങനെ എത്രയെത്ര തെറ്റുകൾ സ്വയം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കും. ശരികൾ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കാത്തതെന്തേ?”

“ഒരു പക്ഷെ ഞാൻ മറന്ന പല കാര്യങ്ങളും നീ ഓർമയിൽ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ? അതെനിക്കെങ്ങനെ പറയാനാവും?”

“ഒരു പക്ഷെ ഞാൻ ഓർത്തെടുക്കാൻ വിട്ടുപോകാത്ത കാര്യങ്ങൾ നീ ഓർമയിൽ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ? അതെനിക്കെങ്ങനെ പറയാനാവും?
ഒരു പക്ഷെ ഞാൻ മറന്നുപോയ പല കാര്യങ്ങളും നീ ഓർമയിൽ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ? അതെനിക്കെങ്ങനെ അറിയാനാവും?”

“ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചാലും ചിലപ്പോൾ ഇങ്ങനെയാ….
ഒട്ടും സ്നേഹമില്ല/സ്നേഹിച്ചിട്ടല്ല എന്നൊക്കെ ചിലപ്പോ തോന്നും “

“നീയെന്നെ മറന്നു കൃഷ്ണ…. നീ തന്ന വാഗ്‌ദാനങ്ങളും“

“നിനക്ക് വേണ്ടി തകർന്നവളോട് നീ മത്സരിക്കുകയോ”

“മൂടിക്കെട്ടിയ ആകാശമാണ് ഇപ്പോഴും, അവളുടെ മനസ്സ് പോലെ. കാഴ്ചകൾ മങ്ങുന്നു….. ആകാശം മഴക്കാറ് കൊണ്ട് മറയുന്നു”
 
“മനസ്സിന് എന്തോ താളപ്പിഴ സംഭവിച്ചപോലെ. അരുതാത്തതെങ്കിലും ചെയ്തുവോ. അവൾ ചോദിച്ച ചോദ്യം ആദ്യമായി മനസ്സ് കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു”

“ഒരുപാട് ചിതകൾ ഒരുമിച്ചെരിയുന്നു. അവയ്ക്കിടയിലൂടെ കറുത്ത കുപ്പായമിട്ടവൾ നടക്കുന്നു, അബോധമനസ്സോടെ. ചുറ്റും അന്ധകാരം. അവളുടെ മുടി പാറി കിടക്കുന്നു. കണ്ണുകൾ അസ്വസ്ഥമായി എന്തിനെയോ തിരയുന്നു. എരിയുന്ന ചിതകളിലൊന്ന് തന്റേതാണെന്നു അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞുവോ? തന്റെ മോഹങ്ങളുടെ ചിത?”

“ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞിട്ട് പൊയ്കൂടായിരുന്നോ നിനക്ക്”

“മൂടിക്കെട്ടിയ ആകാശം പെയ്തൊഴിഞ്ഞു. എന്നാൽ അവളുടെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും കാർമേഘക്കെട്ടുകൾ കൊണ്ട് മൂടികിടക്കുന്നു”

“ഏറ്റവും തിളക്കമാർന്ന മഷിയിൽ എഴുതിയ താളുകളിലെ അക്ഷരങ്ങൾക്ക് നിറം മങ്ങാൻ എത്ര നേരം വേണം? ഒരു ഞൊടി മതി”

“ഇത് അങ്ങനെയാ, കുറച്ചു നാൾ കഴിഞ്ഞു പെട്ടെന്ന് എല്ലാം കൂടെ ഒരു നിമിഷം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥ….
നീ കാര്യമാക്കേണ്ട, കുറച്ചു കഴിയുമ്പോൾ ഞാൻ ശരിയായിക്കോളും”

“ഭൂതകാലത്തിൻ കോണിപ്പടികൾ ഇറങ്ങി ചെല്ലുമ്പോൾ
പതിയെ തെളിയുന്ന ഒരുപാട് മുഖങ്ങളുണ്ട്
ഒരു ഒഴിഞ്ഞ കോണിൽ ഞാനും
ഇന്നത്തെ എനിക്ക് ഒട്ടും സുപരിചിതയല്ലാത്ത
നിഷ്കളങ്കയായ ഞാൻ.
കാലം അനവധി മുറിവുകളേൽപ്പിച്ച്
കടന്നു പോയപ്പോൾ
എനിക്ക് നഷ്ടപെട്ടത്
ആ എന്നെ തന്നെയാണ്”

“മനസ്സിനെ എപ്പോഴും ഒരു പരിധിക്കുള്ളിൽ നിർത്താൻ ശ്രമിക്കണം. കൂടുതലൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. ഈശ്വരൻ എന്ത് തന്നാലും രണ്ടു കയ്യും നീട്ടി സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കണം”

“മനസ്സിനെ എപ്പോഴും ഒരു പരിധിക്കുള്ളിൽ നിർത്താൻ ശ്രമിക്കണം. കൂടുതലൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. ഈശ്വരൻ എന്ത് തന്നാലും രണ്ടു കയ്യും നീട്ടി സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കണം”

“ഒരുപാട് ചിതകൾ ഒരുമിച്ചെരിയുന്നു. അവയ്ക്കിടയിലൂടെ കറുത്ത കുപ്പായമിട്ടവൾ നടക്കുന്നു, അബോധമനസ്സോടെ. ചുറ്റും അന്ധകാരം. അവളുടെ മുടി പാറി കിടക്കുന്നു. കണ്ണുകൾ അസ്വസ്ഥമായി എന്തിനെയോ തിരയുന്നു. എരിയുന്ന ചിതകളിലൊന്ന് തന്റേതാണെന്നു അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞുവോ? തന്റെ മോഹങ്ങളുടെ ചിത?”

“മനസ്സിന് എന്തോ താളപ്പിഴ സംഭവിച്ചപോലെ. അരുതാത്തതെങ്കിലും ചെയ്തുവോ. അവൾ ചോദിച്ച ചോദ്യം ആദ്യമായി മനസ്സ് കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു”

“എത്ര കാലം നമുക്കിങ്ങനെ അപരിചിതരെപോലെ അഭിനയിക്കാൻ ആവും?”

“ഒരു തുണ്ടുതാളിൽ എഴുതിവച്ച കവിതയാണ് ഞാൻ
നീയെന്നെ അറിഞ്ഞാലുമില്ലെങ്കിലും”

“അന്നുമുതൽ

“ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചാലും അങ്ങനെയാണ്…. ഒട്ടുമേ സ്നേഹിച്ചില്ല എന്നൊക്കെ തോന്നും…. എനിക്ക് നിന്നെ അതുപോലെ സ്നേഹിക്കണം“

“ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട് നഷ്ടപെട്ടതാണോ അല്ലയോ എന്നുപോലും കണ്ടെത്താനാവാത്തവ, അറിയാൻ കഴിയാത്തവ. അവസാനമില്ലാത്ത ഒരു ഇടനാഴിയിൽ അകപ്പെട്ട പ്രതീതി. മരണവും അതിൽ പെടും”